Nietypowy post kotkowy, Panna Kota

Tak nieprofesjonalnej sesji zdjęciowej nie było na moim blogu od czasów pierwszych wpisów cztery lata temu. Normalnie kotastrofa. Pomyślałam sobie jednak, że przecież fotografowałam kota, nieważne, że pluszowego, koty mają przecież na wszystko wywalone. Kot wchodzi, gdzie chce i zostaje tam, albo nie. To ty musisz latać za nim z aparatem, żeby móc wstawić sweet focię na fejsa, kot ma to gdzieś. Jak widać, ta odwieczna zasada kosmosu dotyczy również kotów szydełkowych. Ten kot (właściwie to ta kota) rodził się w bólach i opuścił mnie nagle. Oznacza to ni mniej, ni więcej, że strasznie się grzebałam z jego robieniem, a potem nadszedł czas rozstania, a ja w pośpiechu cykałam zdjęcia.

Nic to, w bonusie obejrzycie moje miejsce "pracy".

Od  czasu do czasu robię coś niebiżuteryjnego i jest to zwykle szal, czapka lub pluszak. Dotychczas na blogu pokazałam misia i hipopotama, teraz dołączył do nich kot. Jak widać jeden rocznie :) Kiepski wynik, ale takie pluszaki wymagają mnóstwa czasu i zaangażowania, ja zaś nie lubię robić niczego "po łebkach".

Koteł powstał dla pewnej małej panny, której rodzice są miłośnikami tych właśnie zwierząt. Pomyślałam więc, że będzie miło, jeśli podaruję im towarzysza wpasowującego się w gusta.

Maskotkę wykonałam akrylową włóczką w dwóch kolorach. Pomyślałam, że fajnie będzie wyglądał taki łaciaty zwierzak. Było przy nim więcej pracy, nie obyło się bez błędów, ale przynajmniej wygląda oryginalnie ;)

Wnętrze wypełniłam poliestrową watoliną od Rayhera. Dorobiłam wąsy z woskowanego sznurka, zawiązałam wstążkę i gotowe.

Mordkę wyhaftowałam nićmi nymo, nie są do tego stworzone, ale niestety musiałam improwizować :)

Maskotkę robiłam bez żadnych schematów, pomysł rozrysowałam na kartce i zaczęłam szydełkować tak, by efekt, jak najbardziej przypominał to, co sobie wymyśliłam.

Oto "Panna Kota" z nową właścicielką, jako że nie dostałam zgody na publikację wizerunku, prezentuję okrojoną fotkę, jak widzicie, kot jest w dobrych rękach :)

No to jeszcze machnięcie ogonem na pożegnanie.

Pozdrawiam was powakacyjnie!

Owl, wisior

Ten wisior miał być niespodzianką dla pewnej miłej osoby, a że niespodzianki mają to do siebie, że powinny zaskakiwać, nie mogłam się zdradzić w żaden sposób. Żaden. Zatem wszelkie podpowiedzi, pytania naprowadzające i inne formy wywiadu nie wchodziły w grę. Wiedziałam tylko, że ma być sowa, ale jaka, z czego itp. pozostawało tajemnicą.

Akurat trafił mi się odpowiedni kaboszon (z pracowni Artlantydy), zdecydowałam więc, że wykorzystam go w wiadomym celu. 

Ozdoba jest, jak na mnie, dość prosta. Fakt, błyszczy się tu i ówdzie, ale chciałam nadać jej odrobiny glamour :)

Wybrałam koraliki od Toho w kolorze Nickel, bo pasowały odcieniem do łańcuszka.

Pomyślałam, że do turkusowej ceramiki będzie pasował kolor granatowy, w poprzedniej pracy dobrze się sprawdził, choć użyłam go tylko odrobinę. Tu zaryzykowałam dodając go nieco więcej. Te małe kuleczki to barwiony jadeit, fasetowane szkiełka, hematyt i kilka perełek.

Dodałam mu fasetowaną kroplę z jadeitu.

Tył podszyłam naturalną skórą o wygniecionej fakturze i voila.

Wiem od pani Iwonki, że wisiorek bardzo jej się spodobał i chętnie go zakłada. Mam nadzieję, że posłuży jej na długo :)

Mam też nadzieję, że i wam przypadł do gustu.

***

Bardzo was przepraszam, że ostatnio rzadko zaglądam na wasze blogi i z opóźnieniem odpowiadam na komentarze, ale zwyczajnie nie mam czasu :( Ktoś go chyba kradnie, bo nie mam innego wytłumaczenia.

Pozdrawiam was ciepło i dziękuję, że do mnie wpadacie. Zapraszam was również na mój fanpage, gdzie czasami wrzucam zdjęcia prac z tzw. "w trakcie" :)

Origami Dove II, broszka

Pierwszego gołębia origami wykonałam na konkurs, drugiego dla przyjemności, chociaż to właśnie tego dzisiejszego zaczęłam robić najpierw. Zaczęłam i przerwałam, bo uznałam, że wersja w kolorze będzie konkursowo właściwsza. W sumie miałam rację, ale gdy emocje opadły, wzięłam na warsztat zaczętą pracę i dokończyłam dzieła. 

Oba gołębie powstały z tego samego szablonu, różnią je kolory, faktura i jedna linia, która w białym nie występuje. Obie ozdoby można nosić jako broszkę i wisiorek.

Do  wykonania użyłam koralików Toho, zarówno cylindrycznych, jak i okrągłych. Wszystkie w bieli, czerni i szarościach.

Mniej więcej tak wyglądała moja praca, gdy ją odłożyłam na "zaś".

Nie lubię, gdy niedokończone projekty zbyt długo leżą odłogiem, bo to oznacza, że z wielkim prawdopodobieństwem nigdy do nich nie powrócę. Zwykle pruję delikwenta, by odzyskać koraliki, na szczęście w tym przypadku nie brakowało mi chęci i zapału, by pracę doprowadzić do końca. :)

Tak naprawdę, oprócz cieniowania nie ma tu wiele pracy, zwłaszcza umysłowej. Po prostu monotonne przyszywanie koralików. :)

Gołąb z założenia jest broszką, dostał eleganckie zapięcie i można go przypiąć w wybranym miejscu, czy to na bluzce, czy torebce. Podszyłam go naturalną skórą, by się nie mechacił.

Jednak dzięki małemu gadżetowi może się stać naszyjnikiem. Wystarczy wsunąć igłę od zapięcia w jeden tunelik i dowolny nośnik w drugi, a broszka pięknie zawiśnie na szyi. 

W wersji naszyjnikowej na "ludziu" (użyłam tego, co było pod ręką, ale szeroki tunelik stwarza sporą dowolność):

W wersji broszkowej, którą osobiście wolę bardziej :)

Chociaż nie jest to post porównawczy i nawet do głowy mi nie przyszło wartościować obie prace, to jednak wrzucę fotkę obu, na pamiątkę.

Jakoś tak wyszło, że nie mam więcej zdjęć.

Pozdrawiam ciepło!

Unspoken, wisior

Wielką zaletą hobby, które nie jest źródłem zarobkowania, jest brak presji i niemal całkowita wolność w tworzeniu. Nie muszę kierować się gustami klientów, terminami i pytaniem "czy ktoś to kupi?". Robię, co chcę i jak chcę, i jedynym problemem jest brak koralików lub ewentualnie kwestia mojego własnego gustu, który może być dyskusyjny, ale nie muszę się tym przejmować, więc mi to wisi. Zupełnie jak ten wisior, który wisi pięknie. Mając na uwadze wszystkie te ograniczenia, zawsze współczuję, ale i podziwiam wszystkie rękodzielniczki żyjące ze swojego hobby. Dziewczyny, jesteście wielkie, ja się do tego nie nadaję.

To, co robię, na razie jest tylko pasją po godzinach i fajnym sposobem rozwiązującym kwestię prezentów :) Rzecz jasna nikogo nie uszczęśliwiam na siłę i raczej w moich biżutach nie paraduje cała rodzina i znajomi, ale mam kilka wiernych fanek i chętnie je obdarowuję, albo wymieniam się na coś, czego nie mam, a tylko one mogą mi to dać. Ciekawa jestem, czy też tak macie. 

Ten wisior zrobiłam, bo miałam taką wizję, zupełnie bez celu, po prostu ważka do mnie "przemówiła" :)

Trudno nie zakochać się w ceramicznych kaboszonach. Swój kupiłam w Royal Stone, a jego autorką jest Artlantyda. Jeśli chcecie zobaczyć, jak oprawiłam poprzedni kaboszon tej artystki, zerknijcie tu -> klik lub klik.

Sami musicie przyznać, że to wyjątkowo ładny kaboszon.

Obszyłam go koralikami Toho Treasure Nickel oraz Round 15o w tym samym kolorze. Floral wykonałam piętnastkami od Toho i Preciosa, to totalny "fristajl", pojęcia nie mam czy taki kwiat występuje w naturze.

Przyznam szczerze, że gdy nie tworzę pod presją czasu, czy wymagań konkursowych, to wszystko wychodzi tak, jak chcę. Projekt wstępnie rozrysowałam i po prostu szyłam.

Punktem wyjścia był oczywiście kaboszon, zależało mi też na jadeitowej kropli. Wymyśliłam sobie, że wystąpią razem, cała reszta jest więc konsekwencją tego założenia.

Te małe fasetowane kuleczki to hematyt, gdyby ktoś był ciekawy.

Tył podszyłam turkusowym Ultrasuede.

Myślę, że wyszło całkiem zgrabnie. Wisior nie jest duży, co można zobaczyć dopiero na zdjęciach niżej.

Niesymetryczna forma jest pewnym wyzwaniem, zwłaszcza gdy wisior ma się jakoś prezentować, dlatego wybrałam takie, a nie inne rozwiązanie z nośnikiem. Łańcuszek jest delikatny i nie odwraca uwagi od części głównej.

Myślę, że docelowo zdecyduję się na delikatne przedłużenie łańcuszka o kilka modułów z perełkami z tyłu, będzie go łatwiej zapinać. Tylko muszę zamówić perły, zawsze mam ich za mało ;)

Mam nadzieję, że taki sposób na ceramiczny kaboszon w formie wisiorka przypadł wam do gustu.

Pochwalę się jeszcze tylko, że broszka z poprzedniego posta zajęła II miejsce w konkursie kalendarz Royal Stone 2017. Jutro będę szaleć na zakupach, trzymajcie kciuki bym nie straciła zdrowego rozsądku :)

 Pozdrawiam ciepło :)

Origami Magic, broszka

Bardzo lubię składać origami. Zaczęło się od tego, że pulpetem będąc i wciągając dziennie niezdrową porcję cukierków, zwłaszcza czekoladowych, podjęłam walkę z nałogiem. W ramach odzwyczajania się od zgubnych kalorii, po zjedzeniu każdego cukierka, robiłam z papierka po nim składanego żurawia. Tak się czasem namęczyłam, żeby złożyć takiego mikrozwierza, że odechciewało mi się jeść kolejnej czekoladki. Cukierki w końcu zniknęły z mojego życia, bo rodzicielka też postanowiła się odchudzić, ale bardziej skutecznie, po prostu nie kupując pokus, a potrzeba miętolenia czegoś została.

Tak sobie pomyślałam, że origami z koralików to dopiero będzie wyczyn i wzięłam się do roboty, przy okazji odświeżając sobie technikę składania papierowego gołębia.

To  chyba pierwsza moja praca, w której najwięcej czasu zabrało rozrysowywanie i projektowanie. Przyszycie koralików to już była tylko formalność.

Gołąb jest z założenia broszką i to nie taką dużą jak się może wydawać.

Sporą jej część stanowią jasnobłękitne kryształki różnej maści, reszta to ciemniejsze koralki, które mają za zadanie sprawiać wrażenie głębi. Jednym słowem broszka jest płaska, ale ma wyglądać jak złożona z papieru trójwymiarowa bryła.

Dlatego sporo tu koralikowych wertepów mających potęgować wrażenie ruchu, ot taka iluzjonistyczna sztuczka.

Na  magiku prezentuje się następująco (od odrobiny wygłupów jeszcze nikt nie umarł;)):

Broszka może być również wisiorkiem. Wystarczy przewlec przez zamontowane kółeczka kawałek rzemyka lub łańcuszek.

PROCES TWÓRCZY

Nie dokumentowałam postępów swojej pracy w sposób wielce skrupulatny, właściwie to mam tylko dwa zdjęcia, reszta to magia i zasługa kiepskiej pogody ;)

Pracę zaczęłam od wykonania kilku papierowych gołębi origami, a następnie przerysowaniu kształtu na papierze. Tak uzyskany szablon (właściwy wyszedł za piątym razem) przeniosłam na sztywny filc.

Na  zdjęciu wyżej wszystkie użyte materiały, poza Ultrasuede, którym podszyłam broszkę, bo był to ostatni skrawek.

Broszkę wykonałam na konkurs Kalendarz Royal Stone 2017 na temat "Magia Geometrii". Uznałam, że origami ma w sobie wiele z magii, o geometrii nie zapominając. Gołąb, oprócz królika, to też jeden z popularniejszych "rekwizytów" iluzjonisty, a te wszystkie błyski i iskierki w mojej pracy nawiązują do magicznego pyłu używanego kiedyś w sztuczkach scenicznych lub przez wróżki ;). Mój gołąb składa się też z samych trójkątów, już bardziej geometrycznie być nie mogło :)

Magię potraktowałam dwojako, z jednej strony odwołując się do "czarów" rodem ze sztuczek magicznych, z drugiej zaś pokazując, że za pomocą kilku prostych kształtów można uzyskać iluzję optyczną. Mam nadzieję, że moja praca przypadła wam do gustu.

Jeśli macie ochotę, to zagłosujecie na moją pracę --> klik, lub inne w albumie konkursowym.

Pozdrawiam ciepło!

Ready for Red, kolczyki

Już dawno nie miałam tak, że nic mi się nie chciało, kompletnie nic, null, zero. Ogarnął mnie leń, wielki leń, wielgachny, wieleń - nie wiem czy takie słowo istnieje, ale dobrze oddaje istotę rzeczy. Ostatnim co zrobiłam był naszyjnik z poprzedniego posta i nic po nim. Te kolczyki to też stara sprawa, na czarną blogową chwilę, która właśnie nastała. Ale wiecie co, są wakacje i czasami każdy potrzebuje odpocząć, nawet od koralików, więc nie czuję się bardzo winna, tylko tak odrobinkę :) Dlatego będzie mnie tu mniej, ale na pewno więcej na fanpage'u, chociażby z powodu szybkości interakcji, jaką daje to facebookowe narzędzie.

W wakacje zamierzam odpoczywać, mniej koralikować, czasami coś tu wrzucić i trochę posprzątać w starych wpisać. Jeden już doczekał się liftingu, więc jeśli macie ochotę poczytać o niciach to zapraszam --> KLIK

Kolczyki to model, który już wielokrotnie pokazywałam na blogu (klik, klik, klik, klik, klik).

Do wykonania użyłam trójkątnych kryształków w kolorze pięknej czerwieni oraz małych, 4 mm kuleczek agatu brazylijskiego.

Całość oplotłam koralikami Miyuki Delica w kolorze Tarnished Silver i Toho 15o Nickel. Tył jest otwarty i zabezpieczony czarną skórą naturalną. 

Wykorzystałam też drobny łańcuszek w kolorze ciemnego srebra i bigle angielskie w takim samym odcieniu.

Na koniec chciałam się pochwalić wygraną w konkursie Kalendarz 2017 Royal Stone. To II miejsce, ale zawsze podium, z czego ogromnie się cieszę!

Pozdrawiam ciepło!